Korneosit

Bir keratinosit, epidermisin tabanından yüzeye çıkmak için aşağı yukarı bir ay yol alır. Yolda çekirdeğini ve organellerini yitirir, keratinle dolar, zarını dışında kovalent bağlı bir lipit katmanı bulunan sağlam ve çapraz bağlı bir protein kabukla değiştirir. Yukarıya varan şey korneosittir: artık canlı bir hücre değil, suyu tutan dayanıklı bir tuğla.

On beş yirmi katmanı, hücreler arası lipitlerden yapılma bir harcın içinde durur. Korneositin kendi suyunu, hücre içinde filaggrin parçalandığında oluşan amino asit ve türevleri karışımı olan doğal nemlendirme faktörü tutar. Bu karışımdan yoksun kalan korneosit sert bir tuğladır; sert tuğlalardan da pürüzlü görünen, pul pul dökülen ve gergin hissettiren bir yüzey çıkar.

Birbirlerine korneodesmozomlarla perçinlenmişlerdir; enzimler bu protein bağlantılarını bir takvime göre keser, böylece hücreler tabakalar hâlinde değil birer ikişer dökülür. O enzimlerin çalışması için su ve hafif asidik bir yüzey gerekir — kuru, alkali bir yüzeyle gözle görülür pullanma arasındaki mekanik bağ budur.

Bir nemlendiricinin yaptığı hemen her şey bu hücrelere yapılır: nem çekiciler suyunu tazeler, okluzifler kaybını yavaşlatır, asitler perçinlerin bırakmasına yardım eder. Hiçbiri canlı dokuya ulaşmaz; bu hem haricî bakımın sınırı hem de güvenlik payıdır.